इंदुप्रकाश

विकिपीडिया, मुक्‍त ज्ञानकोशातून
Jump to navigation Jump to search
इंदुप्रकाश
प्रकारदैनिक

प्रकाशकविष्णुशास्त्री पंडित
स्थापना१८४० ,
भाषामराठी
प्रकाशन बंद१८७६
मुख्यालयभारत महाराष्ट्र, भारत


इंदुप्रकाश या वृत्तपत्राची सुरवात आणि त्यानंतरच्या सुमारे तीस वर्षांनी जी वाटचाल पाहिली तीत ज्ञानप्रसार, आणि खिस्त्री धर्मप्रचार व त्याची प्रतिक्रया म्हणून हिंदूधर्माच्या बाजूने झालेले संरक्षणात्मक प्रयत्न या दोन प्रेरणा प्रमुख होत्या. याच काळात, येथील जनतेला आधुनिक संस्कृतीच्या मुलतत्वांनी परिचय होऊ लागला,पण जुनी समाजरचना अजून ढासळली नव्हती.

इतिहास[संपादन]

महाराष्ट्र ब्रिटीश सत्ता प्रस्थापित झाल्यानंतर जे विचारमंथन झाले त्यातून समन्वयप्रवण विचारसरणी सुसंगत पद्धतीने महादेव गोविंद रानडे, रामकृष्ण गोपाळ भांडारकर प्रभृतींनी मांडण्याचा प्रयत्न केला. या मंडळीचे जीवन जात्याच धर्ममय व दुष्टीकोन आध्यात्मिक असल्याने त्याची बैठक धार्मिक वृत्तीला पारखी नव्हती. पण समग्र जीवनाचा साकल्याने विचार करून आपल्या पूर्वपरंपरेशी सुसंगत असा विचार या मंडळींनीं मांडला. त्यांची राजकीय विचारसरणी सरकारला विरोध करण्याची नव्हती. १८६२ साली मुंबईटत निघालेले इंदुप्रकाश हे वृत्तपत्र या विचारसरणीचे एक प्रकारे मुखपत्र होते व १८६७ सालच्या मार्च महिन्यात स्थापन झालेला प्रार्थनासमाज हे तिचे व्यासपीठ होते.

पहिला अंक[संपादन]

मुंबईतील सुशिक्षितांत जागृत झालेल्या सुधारणा प्रवृत्तीचा अविष्कार करण्यासाठी वृत्तपत्रांची गरज भासू लागली. इंदुप्रकाश पत्र निघाले. 2 जानेवारी १८६२ रोजी या साप्ताहिक पत्राचा पहिला अंक बाहेर पडला मुंबई येथे २ जानेवारी १८६२ रोजी 'इंदुप्रकाश' हे साप्ताहिक वृत्तपत्र विष्णुशास्त्री पंडित यांनी सुरू झाले.मुंबईतील सुशिक्षित समाजात सुधारणेचे जे विचार जोपासले जात होते, त्या विचारांना पाठबळ देण्याचे कार्य 'इंदुप्रकाश'ने त्या काळात केले. वृत्तपत्र सुरू करण्यासाठी गोपाळ हरी देशमुख उर्फ लोकहितवादी यांनी प्रोत्साहन दिले. त्या काळातील इतर वृत्तपत्राांप्रमाणे 'इंदुप्रकाश' इंग्रजी व मराठी या दोन भाषांत निघत असे. मात्र इंग्रजी आणि मराठी मजकुरात सारखेपणा नसे. हे वृत्तपत्र सन १८६२ ते १९२४ अश्या एकंदर ६२ वर्षाच्या प्रदीर्घ कालखंडात सुरू होते[१].


लोकहितवादी, न्यायमूर्ती रानडे आदींनी 'इंदुप्रकाश मध्ये लेखन केले. मात्र 'इंदुप्रकाश' खऱ्या अर्थाने गाजले ते विष्णु परशुरामशास्त्री पंडित यांच्यामुळे. विष्णुशास्त्री पंडित सरकारी नोकरी सोडून वृत्तपत्रक्षेत्रात आले होते.[२] १८६२ साली विष्णुशास्त्री पंडित यांनी 'इंदुप्रकाश' च्या संपादकपदाची जी धुरा हाती घेतली, ती १८७६ पर्यंत, म्हणजे मृत्यूपर्यंत धडाडीने सांभाळली. त्यांनी विधवा विवाहाचा हिरिरीने पुरस्कार केला. "नवमताची व नवविचाराची खळबळ उडवून देणारे पत्र म्हणून 'इंदुप्रकाश'पत्र प्रसिद्धी पावले"(१).

न्यायमूर्ती रानडे, नारायण महादेव उर्फ मामा परमानंद, नारायण गणेश चंदावरकर, ज.र.आजगावकर, मा.दा. अळतेकर, दिनकर सखाराम वर्दे, सखाराम पंडित, पु.गो.कानेकर, गणेश वामन तथा दादा गोगटे यांनी 'इंदुप्रकाश' चांगल्या रितीने चालविण्यास प्रोत्साहन दिले. भारतीय स्वातंत्र्य चळवळीला पूरक आणि ब्रिटिश वसाहतवादी राजवटीवर टीका करणारे लेखन यात होत असे.[३]

हे साप्ताहिक नंतर लोकमान्य या पत्रिकेत विलीन झाले. न्या.रानडे, न्या.तेलंग, चंदावरकर आणि पार्वती (?) यांचा इंदुप्रकाशच्या यशात वाटा होता. प्रभारी के.जी. देशपांडे यांनी अरविंद घोष यांना त्यावेळेच्या राजकीय परिस्थितीबद्दल इंदुप्रकाशमध्ये लिहिण्याची विनंती केली होती .त्यानुसार अरविंद घोष यांनी "न्यू लॅम्प फॉर ओल्ड" या सदराखाली अनेक जहाल लेख लिहिले. त्यांत त्यांनी मवाळ धोरणासाठी काँग्रेसवर कठोर टीका केली होती.[४]


संदर्भ आणि नोंदी[संपादन]

  1. ^ लेले, रा. के. (२००९). मराठी वृत्तपत्राचा इतिहास. पुणे: अनिरुद्ध अनंत कुलकर्णी. pp. १४५. 
  2. ^ "Induprakash - WikiVividly". wikivividly.com. 2018-08-23 रोजी पाहिले. 
  3. ^ "Tilak - PhalkeFactory". wiki.phalkefactory.net (en मजकूर). 2018-08-12 रोजी पाहिले. 
  4. ^ "INDIAN NEWSPAPER REPORTS, c1868-1942: Parts 1 to 6". www.ampltd.co.uk. 2018-08-12 रोजी पाहिले.