विकिपीडिया:धूळपाटी/केवळ मराठी

विकिपीडिया, मुक्‍त ज्ञानकोशातून

अनुक्रमणिका

माझी प्रारंभिक संपादने[संपादन]

तुमचे नाव, गाव काही पण लिहून पहा आणि मग या खिडकीच्या खाली "जतन करा" लिहिले दिसेल तिथे टिचकी मारा आणि टाईप करायला लागा.

फाँट ? इथला फाँट कसा वापरावयाचा माहित नाही ? इथेच या खिडकीच्या वर विकिपीडियाचे "फाँट कसे वापरावे ते दाखवा" असे लिहिले दिसेल तिथे टिचकी मारा.

आणि इथली वेगवेगळी चिन्हे या खिडकीच्या वर "टाचण पुढे दाखवा" लिहिले आहे तिथे टिचकी मारा.

[[ ]] ही चौकट कशी वापरू[संपादन]

पुढच्या दुहेरी चौकटी कंसात तुमच्या गावाचे नाव लिहून पहा.[[ ]] हा धूळपाटी लेख जतन केल्या नंतर तुमच्या गावाचे नाव निळ्या रंगात दिसल्यास टिचकी मारून त्या लेखात पोहोचा आणि संपादन कळीवर टिचकी मारून सुयोग्य बदल करा किंवा कमीत कमी फूल स्टॉप ची जागा बदलून पहाच विकिपीडियावर संपादने करणे किती सोपे आहे ते.

आणि तुमच्या गावाचे नाव लाल रंगात दिसल्यास असा लेख अजून लिहिला गेला नाही असा अर्थ होतो .तर मग वाट कसली पहाताय आपल्या गावा बद्दल एक तरी वाक्य लिहून लेख जतन कराच.

मराठवाडा मुक्ती संग्राम १७ सप्टेंबर १९४८ : मराठवाडय़ाचा पहिला स्वातंत्र्य दिन! कळंबची पहिली प्रभात फेरी... स्वातंत्र्याच्या उन्मादाची !! ――――――――――――――――――――――――

प्रथम संस्करण : १७ सप्टेंबर २०१६. ―――――――――――――――――――――――― . १५ आँगस्ट १९४७ ला भारत देश स्वतंत्र झाला..... पण... पण आम्ही हैद्राबादच्या स्टेट मध्ये पारतंत्र्यातच होतो. निझामाच्या हुकुमशाहीच्या वरवंट्याखाली रगडले जात होतो. १३ सप्टेंबरला सर्व प्रजेचे " कत्लेआम " करण्यात येणार होते. दिल्लीला ही खबर पोंहचली, आणि.... आणि भारताचे पोलादी पुरुष उपपंतप्रधान वल्लभभाई पटेल यांनी हैदराबाद स्टेट मधे १२ सप्टेंबरलाच " आँपरेशन पोलो " नावाने पोलीस अँक्शन सुरु केले. हैद्राबाद स्टेटमध्ये जनरल जंयतनाथ चौधरी यांच्या नेतृत्वाखाली चारीही बाजूंनी भारतीय सेना घुसली. प्रचंड धुमश्र्चक्री झाली. पण भारतीय सेनेपुढे निझामाची सेना टिकाव धरु शकली नाही. चारंच दिवसात भारतीय सेनेने हैदराबाद जिंकले. निझ़ाम शरण आला. रेडिओ वरुन लोकांनी प्रत्यक्ष निझामाच्या तोंडून शरणागती ऐकली..... गोवळकोंड्याच्या किल्ल्यावरुन निझामाचा असफजाही झेंडा उतरवून डौलाने तिरंगा ध्वज फडकला. भारत सरकार पुढे निजामाने शरणागती वर स्वाक्षरी केली. हैद्राबाद राज्य भारतीय संघ राज्यात विनाशर्थ विलीन करण्यात आले....!

सर्वत्र जल्लोश, आनंदाने लोक बेहोश होऊन नाचू लागले.... खरेतर मराठवाड्यातील जनतेला कित्येक शतके कित्येक पिढ्या....स्वातंत्र्य काय असते.... हेच लोकांना माहिती नव्हते....कधी अनुभवलं नव्हतं.... !

कळंब मधे कथले चौकात तिरंगा ध्वज डौलाने फडकावण्याचे भोंग्यातून जाहीर करण्यात आले.... स्वातंत्र्याच्या स्वागताची मोठी प्रभातफेरी निघणार आहे, सर्वानी प्रचंड संख्येने सामील व्हावे... बाहेर गावी गेलेले लोक १६ तारखेलाच परतले होते. भोंगा जसजसा फिरला तसतसे लोक कथले चौकाकडे धावत येत होते. 

आणि एकदाची प्रभात फेरी निघाली. पुढं आम्ही पोरं...! प्रभात फेरी गावात सगळ्या गल्ल्यातून फिरली. तसतसे लोक हातातील कामे टाकून सहभागी झाले.

प्रभात फेरी मध्ये सारं गांव सहभागी झालं होतं! पण प्रमुख कार्यकर्ते, नेते मंडळी ज्यांनी या स्वातंत्र्यासाठी मोठ्ठं योगदान दिलेलं होतं.... त्यांची नांवे व ओळखही कालांतराने कळंबकरांच्या स्मरणपटला वरुन पुसली जाईल.... त्याची कुठेतरी नोंद, निशाणी रहावी म्हणून आमचे मित्रवर्य व कळंबचे ख्यातकीर्त, ज्येष्ठ चित्रकार, पत्रकार( सा.आव्हान, चे सहसंपादक) श्री. आत्माराम गुंजाळ यांनी इच्छा व्यक्त केली. त्यासाठी आजच्या शुभ दिनाच्या अनुषंगाने... हे स्मरण रंजन....!

कथले चौकातून प्रारंभ झालेल्या या प्रभात फेरीत सर्व प्रथम सर्वांनी ज्यांचे प्रथम स्मरण केले, व ज्यांचा एकमुखाने जयजयकार केला.... जे नांव ह्रदयातून उत्स्फूर्तपणे ओठावर आले..... ते एकमेव नांव होते.....

" क्रांतिसिंह पंडत गणपतरावजी कथलेजींचे ! "

भारतमाता की जय, मराठवाड्याचे रक्षणकर्ता सरदार वल्लभभाई पटेलांचा विजय असो, या व कथलेजींच्या व आर्यसमाज संघटनेच्या जयजयकाराच्या घोषणानी सारा आसमंत दणाणून गेला. प्रभात फेरी सुरु होण्यापुर्वी तत्कालीन नगरशेठ, मालक भगवानदास लोढा यांनी कळंबची मुलूखमैदानी तोफ़, वक्ता दशसहस्त्रेषू कमलाकर काटे, यांना या प्रभातफेरीची सविस्तराने रुपरेषा विशद करण्यासाठी विनंती केली. कळंबचे ते पहिलेच सार्वजनिक व चौकातील जाहीर भाषण होते. तो पर्यंत भाषण स्वातंत्र्य नव्हते, भाषणबंदी होती. त्यावेळी कमलाकर काटे यांनी केलेले भाषण पुढे कित्येक काळ कळंबकरांच्या स्मरणात होते. त्यांच्या नंतर कळंबची दुसरी बुलंद व फत्तरफोड तोफ़ धडाडली ती डॉ. दिगंबर मिटकरी यांची ! त्यांच्या भाषणात प्रचंड चिड व कडक कणखर आवेश असे. त्यांनी सरळ सरळ रझ़ाकार, त्यांचा म्होरक्या कासीम रझ़वी व निझ़ाम उस्मानअली यांच्या कुक्रुत्यावर अत्याचारावर घणाघाती प्रहार केले. त्या दोघांच्या वक्तव्याची शब्दशः चित्रफीत नंतर आम्हास कळंबचे पोलीस पाटील दत्तोपंत देसाई यांनी विशद केली.

त्यावेळी कमलाकर काटे यांनी आठशे वर्षानंतर लाभलेल्या या स्वातंत्र्याचे पुर्णतः श्रेय एकट्या वल्लभभाई पटेलांचे असून आम्ही त्यांचे आयुष्यभर ऋणी राहूत असे सांगितले. मात्र आपल्या कळंबकरांच्या आयुष्यात आजचा हा दिन उगवला आहे, आपणास हा दिवस पहायला मिळाला आहे, तो..... केवळ व केवळ कथलेजींच्या मुळे. कारण एक कथलेजीं नसते तर आम्ही जिवंत राहिलो असतो कि नाही याची तिळमात्र शाश्र्वती नव्हती. त्यांनी आमच्या मध्ये जो एक पराक्रमाचा स्फुल्लिंग फुलवला, म्रुतप्राय झालेल्या समाजा मध्ये जे चैतन्य जागविले त्या मुळे त्या क्रुरकर्म्याच्या अन्याय अत्याचाराला आम्ही समर्थपणे यशस्वीपणे तोंड देऊ शकलो आहो uiत. कळंबकरांवर कथलेजींचे फार मोठे ऋण आहे. त्यांनी स्वतःच्या संसाराची अक्षरशः राखरांगोळी केली आणि आमचे रक्षण केले. सामान्य माणसातून त्यांनी पराक्रमी माणसे निर्माण केली. आर्यसमाजाची फार मोठी संघटना उभा केली. सरदार वल्लभभाई पटेलांनी गुजरातेत बारडोली येथे पहिला सत्याग्रह केला. त्या तोडीचा सत्याग्रह कथलेजींनी कळंब मध्ये केला होता. ब्राह्मणापासून ते अगदी मागासवर्गीया पर्यंत सर्व समाज कथलेजींच्या नेतृत्वाखाली एकदिलाने एकवटला होता. आर्य समाजाच्या तत्वज्ञानाप्रमाणे त्यांनी सर्व समाज जातीपातीच्या बंधनातून मुक्त केला होता. जबरदस्त ताकदीचा व प्रचंड धैर्याचा कथलेजीं हे मेरुमणी होते. त्यांच्या कडे पाहिले की भयभीती पार दूर पळून जायची व शत्रू तर गर्भगळीत व्हायचे. आजच्या या शुभदिनी, या क्षणी गणपतरावजी कथले या ठिकाणी पाहिजे होते, हा आपला प्राणप्रिय तिरंगा ध्वज येथे डौलाने फडकाविण्याचा कथलेजींचाच अधिकार होता, हक्क होता. परंतू सामान्य रोगाचे कारण झाले व नियतीने त्यांना अकालीच आपणातून हिरावून नेले. मी त्यांना कळंबकरा तर्फे आदरांजली अर्पण करतो, असे प्रतिपादन त्यांनी त्यावेळी केले. ते पुढे कळंबकरांच्या कायम स्मरणात होते.

नंतर प्रचंड प्रमाणात जमलेल्या समाजापुढे कथले चौकात आर्यसमाजाचे श्रेष्ठ व वयस्क नेते मन्मथप्पा भडंगे यांच्या हस्ते तिरंगा ध्वज फडकाविण्यात आला. आणि प्रभातफेरी निघाली. या मध्ये आघाडीला.... गोपीनाथराव माळवदे(आर्य), गोपिलाल अवस्थी, मन्मथ आप्पा भडंगे, दिनानाथ आप्पा भडंगे, पंढरीनाथ राजमाने, आण्णा राजमाने, रतनलाल ओझा, यशवंतराव बावीकर, नरहरबप्पा कुलकर्णी वकील, नगरशेठ भगवानदास लोढा, चनबसप्पा भडंगे, डॉ. डी.एल.मिटकरी, मारुतीआप्पा घोंगडे, मारुती मास्तर, महादू मास्तर, दिगंबर मास्तर भाटसांगवी, रामलिंग मास्तर हसेगाव, सुखदेव मास्तर, विश्र्वनाथ मास्तर बोर्डा, सिद्राम मास्तर, शंकरराव गायकवाड , ( हे सगळे..... आर्यसमाजाचे दक्षिणभारत प्रमुख क्रांतीसिंह पंडत गणपतराव कथलेजींच्या शाळेतील मास्तर) हरकचंद बलाई, केशरचंद रुणवाळ, गणेशलाल रुणवाळ, देवीचंद बलदोटा, रामनारायण भाईजी ओझा, किसनलाल व मोहनलाल ओझा( त्यावेळी यांचं नांव सुरज होतं), भराडे, धोडोपंत दशरथ, पंडितराव दशरथ, नानासाहेब वकील पिंपळगांवकर, वासुदेवराव वकील रत्नपारखी, देविदास हुलसुरकर, काशीनाथराव मुंडे, दगडूआप्पा मुंडे, बाबा धनगर(वाघमोडे), डॉ. श्रीपतराव सौताडेकर, श्रीपतराव देवडीकर, काशीराव पाटील वकील, एकनाथराव वेदपाठक, अच्यूतराव वेदपाठक, नारायणराव पेशवे, बाबुराव गोवर्धन, देवदत्तजी मोहिते, देविदासराव कुलकर्णी, आबा पोरे, आण्णा इंगळे, काशिनाथराव सुतार, गोविंदा कोळी, बाळनाथ गवळी, दिगंबर पुरी, डॉ. शर्मा, प्रभूलिंगप्पा मोदी, सिदलिंगप्पा मोदी,केशवराव देवडीकर, कमलाकर काटे, माणीकराव कथले, भगवान सोनार(दीक्षित), दत्तोपंत देशमुख, बापूकाका देशमुख, विश्र्वांभर देशमुख, किसनराव पाटील मांगवडगांवकर, केशवराव जोशी, भीमराव गायकवाड, संताजी हौसलमल, बाबुराव खंडागळे, भगवान गायकवाड, बंडूलाल राजपूत, ठाकूर भगवानसिंग (बजरंग हाटेल), शुक्ला(बालाजीचे वडील... नांव आठवत नाही), प्रभाकर पुरंदरे, नागनाथ डांगे, विश्र्वनाथ गायकवाड(फर्स्ट प्रेसिडेंट आफ टाऊन म्युनिसीपालटी कळंब) ज्योतीबा शेळवणे, बळीराम भांडे, नारायणराव बोराडे, नागनाथ दुरुगकर, शंकरराव देवदारे, विजयकुमार मांडवकर, वसंतराव मांडवकर, प्रभूआण्णा उफाडे, अंबादासराव कोळपे, डॉ. एम. गणेशलाल चौदापुडीवाले, बाबू कासार, निव्रुत्तीराव फाटक, नारायणराव करंजकर, विठ्ठलराव करंजकर, बाबुराव कदम, रामभाऊ चोंदे, बाबुराव कापसे, बाबुराव व येडबा जंत्रे बंधू, तुकाराम कदम, नामदेव चोंदे, प्रभूआण्णा घुले, बाबुराव खबाले, चिचकरदादा, केशव कोकणे, गुंडीबा त्रिंबके, रामा हारासे आणि रत्नप्रभा शर्मा, कमलबाई मोदी, इंदुमतीबाई मोहिते, चंद्रभागाबाई केशवराव जोशी असे असंख्य वीर यामध्ये सहभागी होते. आख्ख्या गावातील वातावरण मंतरलेलं होतं, एका धुंद, जोशाने भारलेलं होतं....! कित्येक दिवस एकच चर्चा अन एकच विषय....! माझा मराठवाडा स्वतंत्र झाला! स्वतंत्र झाला!! स्वतंत्र झाला!!!


- राजेश(नाना) काटे, कळंबकर, मुक्त पत्रकार, पुणे. –―――――――――――――――――――――――― Last update on 17 September 2017.

विकिपीडियात तुम्हाला काय वाचावयास आवडले[संपादन]

आवश्यक नाही पण किमान एकतरी शब्द लिहा ? i liked to read for about history, science and geological articles....and so on............................!

विकिपीडियात तुम्हाला काय वाचावयास आवडेल[संपादन]

आवश्यक नाही, पण किमान एकतरी शब्द लिहावा ही अगदी आग्रहाची विनंती आहे.

चला पहाता पहाता आपण तळाशी आलो तर !!![संपादन]

मंडळी, असेच पुन्हा या आणि आपल्या आप्तेष्ट, मित्रमंडळींना विकिपीडियाबद्दल सांगावयाचे विसरू नका. खाली "जतन करा" वर टिचकी मारावयाचे विसरू नका आणि पहा आपण काय लिहिलेत आणि ते जतन केल्यावर कसे दिसते.

धन्यवाद!
माझे सदस्य नाव/टोपण नाव:
महेश पवार (चर्चा) १६:२२, ३ ऑगस्ट २०१७ (IST)
  S}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG}FG for pritammmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

joker[संपादन]

माझी प्रारंभिक संपादने[संपादन]

तुमचे नाव , गाव काही पण लिहून पहा आणि मग या खिडकीच्या खाली जतन करा लिहिले दिसेल तीथे टिचकी मारा.आणि टाईप करायला लागा .

फाँट ? इथला फाँटकसा वापरावयाचा माहित नाही होय . इथेच या खिडकीच्या वर विकिपीडियाचे फाँट कसे वापरावे ते दाखवा म्हणले की दिसते.

आणि इथली वेग वेगळी व चिन्हे ना या खिडकीच्या वर टाचण पुढे दाखवा लिहिले आहे तिथे टिचकी मारा .

[[ ]] हि चौकट कशी वापरू[संपादन]

पुढच्या दुहेरी चौकटी कंसात तुमच्या गावाचे नाव लिहून पहा.[[ ]] हा धूळपाटी लेख जतन केल्या नंतर तुमच्या गावाचे नाव निळ्या रंगात दिसल्यास टिचकी मारून त्या लेखात पोहोचा आणि संपादन कळीवर टिचकी मारून सुयोग्य बदल करा किंवा कमीत कमी फूल स्टॉप ची जागा बदलून पहाच विकिपीडियावर संपादने करणे किती सोपे आहे ते.

आणि तुमच्या गावाचे नाव लाल रंगात दिसल्यास असा लेख अजून लिहिला गेला नाही असा अर्थ होतो .तर मग वाट कसली पहाताय आपल्या गावा बद्दल एक तरी वाक्य लिहून लेख जतन कराच.

मी या पानावर काहीपण लिहून पाहू काय[संपादन]

होय तर मंडळी हे पान अगदी तुमच्या प्रारंभिक संपादनाकरताच आहे, अगदी मनमोकळे पणाने आणि मनसोक्त बदल करा आणि लिहा

विकिपीडियात तुम्हाला काय वाचावयास आवडले[संपादन]

आवश्यक नाही पण किमान एकतरी शब्द लिहा

मला जगाचा इतिहास भूगोल आणि नाविन्यपूर्ण लिखान अप्रेक्षेपित रहस्य बाबत विकीपिडिया द्व्यारे मराठीत वाचायला आवडेल ..ध्यन्यवाद तुषार करणे

विकिपीडियात तुम्हाला काय वाचावयास आवडेल[संपादन]

आवश्यक नाही पण किमान एकतरी शब्द लिहा ना अगदी आग्रहाची विनंती आहे, अहो ?

आणि तुम्हाला विकिपीडियातील सहाय्य कस वाटले[संपादन]

आवश्यक नाही पण काय सुधारणा हवी ते सांगितलेत तर बरे वाटेल !!!

चला पहाता पहा तळाशी आलो तर[संपादन]

मंडळी असेच पुन्हा या आणि आपल्या आप्तेष्ट मित्र मंडळींना विकिपीडिया बद्दल सांगावयाचे विसरू नका काय ! आणि खाली जतन करा वर टिचकी मारावयाचे विसरू नका बरे आणि पहा आपण काय लिहिलेत आणि ते जतन केल्यावर कसे दिसते .

धन्यवाद!
माझे सदस्य नाव/टोपण नाव:
182.48.198.95 ११:४३, २६ ऑक्टोबर २०१७ (IST)

मुघल-मराठा युद्धे[संपादन]

1680 ते 1707 या काळात मुघल साम्राज्य आणि मुगल साम्राज्यांत मुघल-मराठा युद्धे लढली गेली. 1680 मध्ये शिवाजी महाराजांनी स्थापन केलेल्या विजापूर मुगल सम्राट औरंगजेबच्या मराठा साम्राज्यावर आक्रमण करून डेक्कन वॉर्सची स्थापना झाली. संभाजींच्या नेतृत्वाखाली मराठा (1681-168 9) 1681 च्या पहिल्या सहामाहीत, सध्याच्या गुजरात, महाराष्ट्र, कर्नाटक आणि मध्यप्रदेशात मराठ्यांच्या किल्ल्यांना वेढा घालण्यासाठी अनेक मुघल तुकड्या पाठविण्यात आल्या. संभाजी महाराज बंडखोर मुलगा सुलतान मुहम्मद अकबर यांना आश्रय देत असत, आणि औरंगजेब संतापले. [2] सप्टेंबर 1681 मध्ये मेवाडच्या राजघराण्याशी झालेल्या विवादाचे विवाद झाल्यानंतर औरंगजेबने मराठ्यांचे तुलनेने तरुण मराठा साम्राज्य नष्ट करण्यासाठी दख्खनाचा प्रवास सुरू केला. ते दख्खनच्या मुघल मुख्यालयात औरंगाबाद येथे दाखल झाले आणि ते आपली राजधानी बनवले. या प्रदेशात मुघल सैन्याने सुमारे 5,00,000 सैनिकांची नोंद केली होती. [उद्धरण वतने] सर्व संवेदनांमध्ये हे एक असंतुलित युद्ध होते. 1681 च्या अखेरीस, मुगल सैन्याने फोर्ट रेमसेलला वेढा घातला होता. पण मराठ्यांना या अत्याचाराला बळी पडले नाही. हा हल्ला उत्तम प्रकारे प्राप्त झाला आणि किल्ला घेण्यास मुगलने सात वर्षे नेले. [3] डिसेंबर 1681 मध्ये संभाजींनी जंजिरावर हल्ला केला, परंतु त्याचा पहिला प्रयत्न अयशस्वी ठरला. याच वेळी औरंगजेबाच्या सेनापतींपैकी एक हुसेन अली खान याने उत्तरी कोकणवर हल्ला केला. संभाजींनी जंजिरा सोडला आणि हुसेन अली खानवर हल्ला केला आणि त्यांना अहमदनगरला परत नेले. औरंगजेबाने पोर्तुगीजांशी करार करून गोव्यातील व्यापार जहाजे बंद ठेवण्यासाठी प्रयत्न केला. यामुळे त्याला समुद्रातून आणखी एक पुरवठा मार्ग दख्खनकडे जाण्यास दिला असता. ही बातमी संभाजीला गाठली. त्यांनी पोर्तुगीज प्रदेशांवर हल्ला केला व त्यांना गोव्यातील किनारपट्टीवर परत पाठवले. परंतु अलॉव्हचा व्हायसरॉय पोर्तुगीज मुख्यालयाचे रक्षण करू शकला. या वेळी प्रचंड मुगल सैन्य दख्खनच्या सीमारेषेवर जमले होते. हे स्पष्ट होते की दक्षिणी भारत मोठा, सतत संघर्ष होता. [3]

1683 च्या अखेरीस औरंगजेब अहमदनगरला गेले. त्यांनी आपल्या सैन्याची दोन विभागणी केली आणि त्यांचे दोन सरदार शाह आलम आणि आझम शाह प्रत्येक विभागाचे प्रभारी म्हणून ठेवले. कर्नाटक सीमाभागातील शाह आलम यांना दक्षिण कोकणावर आक्रमण करावे लागले तर आझम शाह खानदेश व उत्तर मराठा या प्रदेशावर हल्ला करतील. पिंडर रणनीती वापरुन, या दोन विभागांनी मराठ्यांना दक्षिणेकडून व उत्तरेकडील भागांना चिरडून घेण्याची योजना आखली. सुरुवातीला खूप चांगला गेला. शहा आलमने कृष्णा नदी ओलांडली आणि बेळगावमध्ये प्रवेश केला. तिथून ते गोव्यामध्ये दाखल झाले आणि कोकणमार्गे उत्तर लागणे सुरू केले. [3] पुढे तो पुढे सरकत गेला. त्यामुळे मराठ्यांच्या सैन्याने त्याला सतत त्रास दिला. त्यांनी त्यांच्या पुरवठा बंदिवानांची तोडफोड केली आणि भुकेमुळे त्यांचे बल कमी केले. अखेरीस औरंगजेब याने रुहुला खानला वाचवले आणि त्याला परत अहमदनगरला नेले. पहिला पिनरचा प्रयत्न अयशस्वी झाला. [3]

16 9 4 च्या मानसूनानंतर औरंगजेबचा इतर सामान्य शहाबुद्दीन खानने मराठ्यांचे राजधानी रायगडवर थेट हल्ला केला. मराठा कमांडर्सनी रायगडचे रक्षण केले. औरंगजेबाने मदत करण्यासाठी खानहहांला पाठवले परंतु मराठा सैन्याच्या सरदार मुंबिरो मोहिते याने त्याला पटदी येथील भयंकर युद्धात पराभूत केले. [3] मराठा सैन्याच्या दुसर्या भागाची स्थापना पचड येथे शाहबुद्दीन खानवर झाली, ज्यामुळे मुगल सैन्यावर मोठी हानी झाली. [3]

1685 च्या सुरुवातीस, शाह आलम गोखॅक-धारवार मार्गाद्वारे पुन्हा दक्षिण वर आक्रमण केले, पण संभाजीच्या सैन्याने त्यांना सतत मार्गात अडथळा आणला आणि अखेरीस त्याला सोडले आणि दुसरीकडे लूप बंद करण्यात अयशस्वी ठरले. एप्रिल 1685 मध्ये औरंगजेबने आपले धोरण बदलले. त्यांनी गोळगाव आणि बिजापूरच्या मुस्लीम राज्यांमध्ये मोहीम हाती घेऊन दक्षिण मध्ये त्यांची शक्ती मजबूत करण्याची योजना आखली. हे दोघे मराठ्यांचे सहयोगी होते आणि औरंगजेब त्यांना आवडत नव्हते. त्यांनी दोन्ही राज्यांशी संधान तोडले, त्यांच्यावर हल्ला केला आणि सप्टेंबर 1686 पर्यंत त्यांना पकडले. [3] ही संधी घेऊन मराठ्यांनी उत्तर किनार्यावर आक्रमण केले आणि भरुचवर आक्रमण केले. ते मुघल सैन्याने त्यांना पाठवलेला बचाव करण्यास सक्षम ठरले आणि किमान नुकसान भरून आले. मराठ्यांनी कूटप्रमुखाद्वारा म्हैसूर जिंकण्याचा प्रयत्न केला. सरदार केशोपंत पिंगळे वाटाघाटी चालवत होते, पण विजापूरचा विजापूर मुघलांनी भरून काढला आणि म्हैसूर मराठ्यांना जाण्यास भाग पाडत नसे. संभाजी महाराजांनी अनेक बीजापुर सरदारांना मराठा सैन्यात यशस्वीरित्या निमंत्रित केले. [3]

संभाजींनी लढा दिला परंतु त्यांना मुगलने पकडले आणि ठार मारले. औरंगजेबाने 20 वर्षे त्याची पत्नी आणि मुलगा (शिवाजी यांचा नातू) बंदी बनवून घेतले. [3] संभाजीचा वध विजापूर आणि गोळकोंडा यांचा नाश झाल्यानंतर औरंगजेबाने आपले लक्ष मराठ्यांकडे वळविले परंतु त्यांच्या पहिल्या काही प्रयत्नांचा फारसा प्रभाव नव्हता. जानेवारी 1688 मध्ये, कोकणातील संगमेश्वर येथे एक रणक्षेत्रीय बैठक आयोजित करण्यासाठी संभाजी महाराजांनी आपले सरदारांना एकत्र बोलावले आणि दख्खनहून औरंगजेबला पराभूत करण्याचे अंतिम निर्णय घेतला. बैठकीत त्वरित निर्णय घेण्यासाठी संभाजींनी आपल्या बहुतेक सर्व सहकार्यांना पाठवले आणि कवी कलाश यांच्यासह आपल्या काही विश्वासू पुरूषांसोबतच ते मागे राहिले. संभाजीजींचे सासरे असलेले एक गणेशजी शिर्के, गद्दार झाले आणि औरंगजेबचे सेनापती मुक्रारब खान यांना मदत केली, तेथे पोहोचण्यास व संगमेश्वरवर हल्ला करताना संभाजी अजूनही तेथेच होता. तुलनेने लहान मराठा सैन्य परत सर्व बाजूंनी वेढले असले तरी. संभाजी 1 फेब्रुवारी 168 9 रोजी पकडले गेले आणि त्यानंतर 11 मार्च रोजी मराठ्यांनी बचाव करण्याचा प्रयत्न केला. त्यांनी औरंगजेबला नमन करण्यास आणि इस्लामला रूपांतरित करण्यास नकार दिला, म्हणून त्याचा शिरच्छेद केला आणि त्याचे तुकडे तुकडे झाले. [4]

मुघल खात्याच्या मते, तथापि, संभाजींना मुस्लिमांविरूद्ध केलेल्या अत्याचारांमुळे फाशी देण्यात आली, ज्यात लूट, हत्या, बलात्कार आणि यातना यांचा समावेश होता, जेव्हा त्यांनी 20 हजार सैनिकांसह बुर्हानपूरवर छापा घातला. मुघल साम्राज्याच्या उलेमा याने संभाजी महाराजांना आपल्या अत्याचारांकरिता फाशीची शिक्षा सुनावली. [5] राजा राजाराम (16 9 8 ते 1700) अंतर्गत मराठा औरंगजेबला 16 9 8 च्या सुमारास मराठ्यांना सर्व मृत वाटले होते. पण हे एक गंभीर अपयशी ठरले. संभाजीराजांचा मृत्यू मराठ्यांच्या शक्तीचा पुनरुच्चार करीत होता, ज्याने औरंगजेबचे कार्य अशक्य करून टाकले. संभाजीराजांचा धाकटा भाऊ राजाराम यांना आता छत्रपती (राजा) असे नाव देण्यात आले होते. [6] मार्च 16 9 0 मध्ये, सांताजी घोरपडे यांच्या नेतृत्वाखाली मराठा कमांडर्सने मुघल सेनाांवर सर्वांत धाडसाचा हल्ला केला. त्यांनी केवळ सैन्यावर हल्ला केला नाही, तर औरंगजेब स्वतः झोपलेला तंबू काढून टाकला. सुदैवाने औरंगजेब इतरत्र होते पण त्यांच्या खाजगी शक्तीमुळे आणि त्यांच्या अनेक अंगरक्षकांची हत्या झाली. तथापि, यानंतर मराठा शिबीरात विश्वासघात केला गेला. रायगदचा सूर्यजी पिसाळचा विश्वासघात झाला. संभाजीच्या राणी, यसबाई आणि त्यांचा मुलगा शाहु 1 यांना पकडण्यात आले. [3]

झुल्फिकार खान यांच्या नेतृत्वाखाली मुगल सैन्याने या आक्रमणाच्या पुढे दक्षिणेस पुढे चालू ठेवले. त्यांनी पन्हाळा किल्ल्यावर हल्ला केला. पन्हाळा च्या मराठा मदाराने शूरपणे किल्ला रन आणि मुगल सैन्य वर भारी नुकसान inflicted अखेरीस औरंगजेब स्वतःला आला होता आणि पन्हाळा आत्मसमर्बल झाला. [3] मराठा राजधानी सिटी जिंजीला गेला [संपादन] मराठा मंत्र्यांना जाणीव झाली की, विशाळगडवर मुगल पुढे जातील. त्यांनी राजाराम (दक्षिणेतील सध्याच्या तमिळनाडू) मध्ये सेनजी (गिंगवी) साठी विशालगड़ला सोडून जाण्याची आग्रह धरली, जी दक्षिणेकडील विजयांसह शिवाजीने जिंकली होती आणि आता ती नवी मराठा राजधानी बनली आहे. राजाराम दक्षिणेकडे खांदो बळाल आणि त्यांच्या माणसांच्या सहकार्याच्या दिशेने प्रवास करीत. [7]

औरंगजेब राजारामांच्या यशस्वी सुटून निराश झाला. महाराष्ट्रातील त्यांच्या बर्याच ताकदीने त्यांनी राजाराम यांना धनादेश ठेवण्यासाठी एक छोटासा नंबर पाठवला. या लहानशा सैन्याने मराठ्यांच्या दोन मराठ्यांच्या संताजी घोरपडे आणि धनाजी जाधव यांच्या आक्रमणाने नष्ट केले आणि त्यानंतर ते दख्खनमध्ये रामचंद्र बावडेकरमध्ये सामील झाले. बाहेदेकर, विठोजी चव्हाण आणि रघुजी भोसले यांनी पन्हाळा आणि विशाळगड येथील पराभवा नंतर बहुतेक मराठा आरमारांची पुनर्रचना केली होती. [3]

16 9 1 च्या अखेरीस, बावडेकर, प्रल्हाद निराजी, संताजी, धनाजी आणि अनेक मराठा सरदार मावळ प्रांतामध्ये भेटले आणि या धोरणाची पुनर्रचना केली. औरंगजेबने सह्याद्रीच्या चार प्रमुख किल्ले घेतले होते आणि झुल्फिकारखान किल्ले जिंजी जिंकण्यासाठी पाठवले होते. म्हणून नवीन मराठा योजनेनुसार, सांताजी आणि धनाजी पूर्वतुल्य प्रक्षेपण करतील जे उर्वरित मुघल सैन्याने विखुरलेले असतील. इतर महाराष्ट्रावर लक्ष केंद्रित करतील आणि दक्षिणेतील महाराष्ट्र आणि उत्तर कर्नाटकच्या आसपासच्या किल्ल्यांवर हल्ला करतील ज्यामुळे दुहेरी पुरवठा बंदरांकडे लक्षणीय आव्हान निर्माण होईल. शिवाजी यांनी स्थापन केलेल्या मजबूत नौदलाने मराठ्यांना आता हे विभाजन समुद्रात वाढवता येऊ शकते आणि सूरतपासून दक्षिणेकडे जाणारे कोणतेही मार्ग शोधता येतील. [3]

आता युद्ध मालवा पठार पासून पूर्वेकडील किनाऱ्यापर्यंत लढले गेले. मुघल यांच्या ताकदीचा प्रतिकार करण्यासाठी मराठा सरदारांची ही अशी रणनीती होती. मराठा सरदार रामचंद्रपंत अमात्य आणि शंकरजी निराजी यांनी सह्याद्रीच्या खडबडीत परिसरात मराठ्यांचा किल्ला कायम ठेवला. [3]

अनेक छान घोडदळांच्या हालचालींत, संताजी घोरपडे व धनाजी जाधव यांनी मुघलांना पराभूत केले. त्यांचे आक्षेपार्ह आणि विशेषत: संताजीने, मुघलच्या ह्रदयात दहशत निर्माण केला. अथानीच्या लढाईत, संताजीने प्रसिद्ध मुगल जनरल असलेल्या कासिम खान यांना पराभूत केले. [3] जिंजीचे पतन (जानेवारी 16 9 8) [संपादन] मुख्य लेख: जिंजीची वेढा औरंगजेब आता त्यांना कळले होते की त्याने ज्या युद्धाची सुरुवात केली होती ती त्या मुळच्या मुळापेक्षा जास्त गंभीर होती. त्यांनी आपल्या सैन्याची पुनर्रचना केली आणि आपल्या धोरणाचा फेरविचार करण्याचा निर्णय घेतला. त्यांनी जिंजीवर कब्जा करण्यासाठी झुल्फिकार खानला एक निर्वाणीचा इशारा पाठवला किंवा खिताब काढून घेतला. झुल्फिकार खानाने वेढा वाढवला, परंतु राजाराम बचावला आणि धनाजी जाधव आणि शिर्के बंधू यांनी त्यांना सुरक्षितपणे डेक्कनकडे नेले. जानेवारी 16 9 8 मध्ये हरीजी महाडिकचा मुलगा जिंजीची आज्ञा पाळायला गेला आणि त्याने जुलै 1 9 8 9 मध्ये जलिफकार खान व दाऊद खान यांच्या विरोधात शहराचे रक्षण केले. यामुळे राजारामला बराच वेळ विशाळगडावर पोहोचला. [3]

मुगल नुकसान लक्षणीय केल्यानंतर, Jinji एक क्लासिक Pyrrhic विजय मध्ये पकडले करण्यात आला. किल्ल्याने आपले काम केले होते: सात वर्षांपासून जिनजीच्या तीन टेकड्यांनी मुघल सैन्यांचा मोठा ताबा दिला होता ज्यामुळे मोठ्या प्रमाणात नुकसान झाले. ट्रेझरी ते मेटेरीयल या भागातील मुगल संपत्तीचे महत्त्व कमी होते. [3]

मराठ्यांना लवकरच त्यांच्या स्वत: च्या बनवण्याचा अप्रिय विकास साक्षीदार होईल. धनाजी जाधव आणि संताजी घोरपडे यांच्यात सतत वाद निर्माण झाला होता, ज्यात कौन्सिलमध्ये प्रल्हाद निराजी यांनी चेक ठेवली होती. पण निराजीच्या निधनानंतर धनाजी भयानक ठरला आणि संताजीवर आक्रमण केले. नागोजी माने, धनजींच्या एका माणसाने, संताजीचा वध केला. संताजीच्या मृत्युची बातमीत औरंगजेब आणि मुगल सैन्य यांना प्रोत्साहन दिले. [3]

परंतु या वेळेस मुगल आता लष्कराचे नसावे. औरंगजेब, त्याच्या अनुभवी जनरेटर अनेक सल्ला च्या विरोधात, युद्ध चालू ठेवली. औरंगजेबची स्थिती तक्षशिलाच्या सीमेवर अलेक्झांडरप्रमाणेच होती. [3] राठा भाग्य पुनरुद्धार [संपादन] मराठ्यांनी पुन्हा एकत्रित केले आणि एक प्रति-आक्षेपार्ह सुरुवात केली. राजाराम यांनी धनजी जाधव यांची सेनापती म्हणून नियुक्ती केली आणि सेना तीन विभागामध्ये विभागली गेली, ज्याच्या अध्यक्षतेखाली जाधव स्वतः, परशुराम टिंबक आणि शंकर नारायण होते. जाधव यांनी पंढरपूरजवळील एका मोठ्या मुघल सैन्याचा पराभव केला आणि नारायणने पुण्यात सर्वजा खानचा पराभव केला. जाधव यांच्या नेतृत्वाखाली झालेल्या खंडेराव दाभाडे यांनी बागलाण व नाशिकचा समावेश केला, तर नाराजी शिंदे यांनी नंदगिरी येथे एक मोठा विजय मिळवला. [3]

या पराभवांनी उत्स्फूर्तपणे औरंगजेबने ताबा घेतला आणि आणखी एक प्रकारचा आक्षेपार्ह मोहिम सुरू केली. त्याने पन्हाळावर वेढा घातला आणि सातारा किल्लांवर हल्ला केला. एका अनुभवी मराठा कमांडर प्रयागजी प्रभूने सहा महिन्यांसाठी सातारा दिला परंतु एप्रिल 1700 मध्ये मानसून सुरू होण्याआधीच त्याचे शरणागती पत्करली. यामुळे मौसमी होण्याआधीच अनेक किल्ले साफ करण्यासाठी औरंगजेबाने केलेली योजना नापसंत केला. [3]

ताराबाई अंतर्गत मराठा मार्च 1700 मध्ये, राजारामांचा मृत्यू झाला. मराठा सेनापती-प्रमुख हंबिरराव मोहिते यांच्या कन्या असलेली त्यांची राणी, ताराबाई यांनी मराठा आराराचा ताबा घेतला आणि पुढील सात वर्षांसाठी लढत चालू ठेवली. [3] [6]

1701 च्या उत्तरार्धात मुघल शिबिरांत तणावाचे लक्षण दिसून येत होते. असद खान, जलीलफिखार खानचे वडील, औरंगजेब यांना युद्ध संपवून समोरासमोर उभे राहण्यास सल्ला दिला. या मोहिमेमुळे साम्राज्यावर आधीपासूनच नियोजित जितक्या मोठ्या आकाराची मोठी मोहीम राबविली गेली होती आणि हे शक्य झाल्याने शक्य झाल्यास 175 वर्षांच्या मुघल साम्राज्य युद्धांत भाग घेण्यापासून परावृत्त होऊ शकले नाही. [3]

कोषागारांमध्ये मुघल मोठ्या प्रमाणात रक्तस्त्राव होत होता परंतु, औरंगजेब युद्ध चालू ठेवत होता. 1704 साली औरंगजेबात टोरणाना व राजगड होता. या हल्ल्यात त्याने फक्त एक मूठभर किल्ले जिंकले होते, परंतु त्यांनी अनेक मौल्यवान वर्षे घालवली होती. त्याला 24 वर्षांच्या सतत युद्धानंतर मराठ्यांना पराभूत करण्यासाठी तो दिवस जवळच नव्हता असा निष्कर्ष काढण्यात आला होता.

अंतिम मराठा काउंटर-आक्षेपार्ह उत्तर मध्ये गती एकत्र, जेथे मुघल प्रांतांमध्ये एक एक पडले. ते रक्षणासाठी स्थितीत नव्हते कारण शाही खजिना कोरडी झाल्या होत्या आणि एकही सैन्य उपलब्ध नव्हते. 1705 मध्ये दोन मराठा सैन्याने नर्मदा ओलांडला. एक, निमाजी शिंदे यांच्या नेतृत्वाखाली भोपाळच्या उत्तरेस उत्तरला; खांदेराव दाभाडे यांच्या नेतृत्वाखालील दुसरा, भरोच आणि पश्चिमेला मारले. दाभाडे यांनी 8000 पुरूषांसह जवळजवळ चौदा हजारांची संख्या असलेल्या महिमाद खानच्या सैन्यावर हल्ला केला व पराभूत केले. [3] मराठ्यांचे संपूर्ण गुजरात वाड्याचे क्षेत्र खुले आहे. त्यांनी ताबडतोब मुघल पुरवठा साखळी वर त्यांच्या पकड tightened. 1705 च्या अखेरीस मराठ्यांनी मध्य भारत आणि गुजरातमधील मुगल कब्जा केला होता. नेमाजी शिंदे यांनी माळवा पठारीवर मुघलांचा पराभव केला. 1706 मध्ये, मुघल मराठ्यांच्या प्रभावापासून माघार घेण्यास सुरुवात केली. [3]

महाराष्ट्रात औरंगजेब निराश झाला. त्यांनी मराठ्यांशी वाटाघाटी करण्यास सुरुवात केली व मग त्यांना अचानक कट करून वाकीणाराचे छोटे राज्य चालवले, ज्याचे नायक शासक विजयनगर साम्राज्यातील राजघराण्याशी संबंधित होते. त्यांचे नवीन विरोधक मुगलोंच्या आवडीचे नव्हते आणि त्यांनी मराठ्यांना साथ दिली. जाधवने सह्याद्रीत प्रवेश केला आणि जवळजवळ सर्व प्रमुख किल्ले परत जिंकले, तर सातारा व परळीतील परशुराम परशुराम टिंबक यांनी घेतल्या आणि नारायण सिंहगडला मिळाले. जाधव मग वकिनीरा येथे नाईकांना मदत करण्यासाठी आपल्या सैन्याला घेऊन परतले. वकिना पडला परंतु नाईकचे राजघराणे संपले. [3 औरंगजेबचा मृत्यू [संपादन] औरंगजेबाने आता सर्व आशा सोडल्या आणि बुर्हानपूरला आश्रय दिला. जाधवांनी हल्ला चढविला व पराभूत केले परंतु, औरंगजेब झुल्फिकार खान यांच्या मदतीने आपल्या स्थळापर्यंत पोहोचू शकले. 21 फेब्रुवारी 1707 रोजी त्याला ताप आले. [8]

इंडोलोजिस्ट स्टेनली वोलपरट म्हणतात की:

दख्खनवर विजय मिळवण्याकरता, औरंगजेबाने आपल्या जीवनातील शेवटच्या 26 वर्षांचा विसंबून ठेवला, पायर्रिक विजयामुळे अनेकदा हा विद्वान शतरंज गेम युद्धाच्या अखेरीस दशकभरात दरवर्षी अंदाजे लाख लोक मरण पावले. सोन्याचा खर्च आणि रुपयांचा अचूक अंदाज येत नाही. औरंगजेबचा तळ हलत्या भांडवलाप्रमाणे होता- 30 मी. मैलाचा परिघ असलेले एक शहर, काही 250 बझारांसह, 1/2 मिलियन शिबिर अनुयायांसह, 50,000 उंट आणि 30,000 हत्ती, ज्यांना सर्वांना जेवायचे होते, त्यापैकी कोणत्याही डेक्कनचा छळ केला आणि त्याच्या सर्व अतिरिक्त धान्य आणि संपत्ती ... फक्त दुष्काळ पण बुबोनिक प्लेग ... फक्त औरंगजेबच नव्हे तर 90 च्या जवळ असतानाच हे सर्व उद्देश समजून घेणे थांबविले ... "मी एकटा आलो आणि मी जातो एक अनोळखी म्हणून. मी कोण आहे आणि मी काय करत आहे हे मला ठाऊक नाही, "फेब्रुवारी 177 9 मध्ये मरण पावलेला मुलगा त्याचा मुलगा आझम याला सांगतो. [9] औरंगजेबच्या मृत्यूनंतर, मराठ्यांनी उत्तर विस्तारला सुरुवात केली. त्यांनी उत्तरेकडील मैदानी प्रदेश आणि द्वीपकल्पांमधील पारंपारिक सीमा नर्मदा ओलांडली व स्वतः दिल्लीत प्रवेश केला. एका दशकातच, मुघल केवळ दिल्लीपर्यंतच मर्यादित होते आणि त्यांना कैद करून शिवाजी, शाहू यांचे नातलग सोडण्याची होती. [8] 1758 पर्यंत मराठ दिल्ली, मुल्तान आणि पेशावर येथे पोहोचले. [10]

मॅथ्यू व्हाईटचा अंदाज आहे की, मुघल-मराठा युद्धांत सुमारे 25 लाख औरंगजेब सैन्याने मृतांची हत्या केली (एक चतुर्थांश शतकात दरवर्षी 100,000), तर युद्धग्रस्त जमिनीतील 2 दशलक्ष नागरिक दुष्काळ, पीडित आणि दुष्काळामुळे मरण पावले. [11]

मुघल साम्राज्य छोट्याशा राज्यांमध्ये विभागले गेले, हैदराबादचे निजाम, औंधचे नवाब आणि बंगालच्या नवाब त्यांचे देशांच्या स्वाधीनतेला झटपट बोलू लागले. [3]

माझी प्रारंभिक संपादने[संपादन]

तुमचे नाव , गाव काही पण लिहून पहा आणि मग या खिडकीच्या खाली जतन करा लिहिले दिसेल तीथे टिचकी मारा.आणि टाईप करायला लागा .

फाँट ? इथला फाँटकसा वापरावयाचा माहित नाही होय . इथेच या खिडकीच्या वर विकिपीडियाचे फाँट कसे वापरावे ते दाखवा म्हणले की दिसते.

आणि इथली वेग वेगळी व चिन्हे ना या खिडकीच्या वर टाचण पुढे दाखवा लिहिले आहे तिथे टिचकी मारा .

[[ ]] हि चौकट कशी वापरू[संपादन]

पुढच्या दुहेरी चौकटी कंसात तुमच्या गावाचे नाव लिहून पहा.[[ ]] हा धूळपाटी लेख जतन केल्या नंतर तुमच्या गावाचे नाव निळ्या रंगात दिसल्यास टिचकी मारून त्या लेखात पोहोचा आणि संपादन कळीवर टिचकी मारून सुयोग्य बदल करा किंवा कमीत कमी फूल स्टॉप ची जागा बदलून पहाच विकिपीडियावर संपादने करणे किती सोपे आहे ते.

आणि तुमच्या गावाचे नाव लाल रंगात दिसल्यास असा लेख अजून लिहिला गेला नाही असा अर्थ होतो .तर मग वाट कसली पहाताय आपल्या गावा बद्दल एक तरी वाक्य लिहून लेख जतन कराच.

मी या पानावर काहीपण लिहून पाहू काय[संपादन]

होय तर मंडळी हे पान अगदी तुमच्या प्रारंभिक संपादनाकरताच आहे, अगदी मनमोकळे पणाने आणि मनसोक्त बदल करा आणि लिहा

विकिपीडियात तुम्हाला काय वाचावयास आवडले[संपादन]

आवश्यक नाही पण किमान एकतरी शब्द लिहा ?

विकिपीडियात तुम्हाला काय वाचावयास आवडेल[संपादन]

आवश्यक नाही पण किमान एकतरी शब्द लिहा ना अगदी आग्रहाची विनंती आहे, अहो ?

आणि तुम्हाला विकिपीडियातील सहाय्य कस वाटले[संपादन]

आवश्यक नाही पण, काय सुधारणा हवी ते सांगितलेत तर बरे वाटेल ?


चला पहाता पहा तळाशी आलो तर[संपादन]

मंडळी असेच पुन्हा या आणि आपल्या आप्तेष्ट मित्र मंडळींना विकिपीडिया बद्दल सांगावयाचे विसरू नका काय ! आणि खाली जतन करा वर टिचकी मारावयाचे विसरू नका बरे आणि पहा आपण काय लिहिलेत आणि ते जतन केल्यावर कसे दिसते .

धन्यवाद!
माझे सदस्य नाव/टोपण नाव:
8.37.225.73 २३:१३, २० नोव्हेंबर २०१७ (IST)