पारधी

विकिपीडिया, मुक्‍त ज्ञानकोशातून
Jump to navigation Jump to search

(क्रांतिवीर समशेरसिंग पारधी)

क्रांतिवीर समरशिंग पारधी ही आदिवासी पारधी समाजाची पहिली क्रांतिवीर आहे.  1857 च्या स्वतंत्र स्वराज संघर्षाचा पाया ब्रिटिशांच्या विरोधात उभे करण्यासाठी  समरशेरिंग पारधी.  आपल्या जीवनातील, त्यांनी आदिवासी पारधी समाजाच्या संरक्षणासाठी 1857 च्या लढाईत इंग्रजांविरूद्धच्या लढाईचे नेतृत्व केले.

आदिवासी संस्कृतीचा हेतू ठेवून, मराठी साहित्यिक श्री भास्करजी भोसले यांनी लिहिलेला इतिहास अणी वेदानाचा (पृष्ठ 4-101) -

वाघेरी द्वारका येथील ओखा बेट येथे, वाघेरी हा लोकसंस्थेत राहत होता.  या संस्थेसाठी 1803 ते 1858  या काळात गायकवाड, ब्रिटीश आणि वाघेर यांच्यात संघर्ष होता.  1803 मध्ये द्वारकाचा ओखा नावाचा बेटकर वाघेर या सैन्यांचे राज्य होते.  त्यांनी इंग्रजांचे जहाज लुटले.  त्यांचा राजा नारायण मानेक याला इंग्रजांनी ठार मारले.  नंतर, 1848 मध्ये, ओखा बेट ब्रिटिश आणि गायकवाड यांच्याशी एकत्र आला आणि त्याने आपले राज्य सोडले, आणि नंतर ब्रिटिश सैनिकांसह गायकवाडच्या सैन्याने पूनहवर हल्ला केला आणि जोधा मानेक यांना ठार मारून ओखा किल्लाचा बळी घेतला.

पुढे, वाघरीच्या लोकांनी  1858  मध्ये द्वारका ओखा बेठ हथिय्या ताब्यात घेण्यासाठी समरसिंगच्या 300/350 सैन्य (पारधी) सैन्याची सक्ती केली, म्हणून वाघरी आणि समरसिंग पारधी यांची बैठक झाली.  त्या बैठकीत पारधी राजा समरशिंग पारधी हे माणिक वाघेर, राजा गंगू बापू मकवाना, वाघण सेनापती जो सोमनाथ जवळील मिठापूर गावात राहणारे होते.  स्वराज्यासाठी प्रथमच बैठक झाली.

भोसले बेदेडाचा सोमरसिंग पारधी सोमनाथच्या नाझिक मिठापूरचा होता.  वाघरी आणि पारधी समाजाच्या पाठिंब्याने दहा पंधरा गावे तेथे सोमरसिंगच्या वडिलांकडे राहिली.  त्यांचे वडील आणि आजोबा पेशवाईच्या दरबारात नोकरीस होते.

1818 च्या ब्रिटिश आणि मराठ्यांच्या युद्धा नंतर अनेक सरदारांनी त्यांच्या संस्था बांधल्या.  त्यापैकी समीरशिंग ही (पारधीची) स्वतंत्र संस्थादेखील बांधली गेली.  तो जवळील पश्चिम गीर भागात राहणाऱ्या पारधी टोलीचा वाघारीचा प्रमुख होता.

वयाच्या बावीसाव्या वर्षी ते स्वतंत्र संस्था होण्यासाठी प्रयत्न करीत होते.  कारण ब्रिटीश सरकारसमवेत असलेल्या गायकवाडांना तिथे राहायचे नव्हते.  जेथे गाववाड आणि गायकवाडचे नवाब आधीच बनलेले नव्हते तेथे आदिवासी पक्ष वसाहत किंवा स्वतंत्र राज्याच्या बाजूने होते.

समरसिंग पारधी हे युवा गणनायक होते.  4000 ते 5000 या काळात ते पारधी आणि फासेपर्धी कुटुंबाचे रक्षक होते.  ते सौराष्ट्रात स्थानिक होते.

त्यांच्याकडे सुमारे 700 ते 800 सैनिक होते.  हथियारसमवेत ब्रिटीश सैन्य येत आहे हे जेव्हा त्यांना कळले तेव्हा त्याने आपली संस्था सोडून गिर प्रदेशात जावे लागले.  मग स्त्रिया, मुले, म्हातारे, तरूण सगळेच इंग्रजांशी लढले आणि फक्त दगड, गोफण, तलवारी, भाले, झाडाच्या फांद्या आणि शस्त्रे नसलेल्या उन्हाळ्यासह उभे राहिले.  असे असूनही, तो इंग्रजी सैन्याशी लढा देऊ शकत नाही हे त्यांना ठाऊक होते, परंतु त्याने 1000 ते 1500 पर्यंत त्यांचे भाऊ पारधी, वाघेरी जवळील वाघेरीजवळ सैन्य क्रमांक गोळा केला आणि मग 1 जानेवारी 1857 रोजी बैठक पूर्ण करून त्यांनी काठेवाडीत लढा देण्याची रणनीती आखली.

सौराष्ट्राचे, पारधी, फासेपारधी, वाघारी, काठेवाडी पारधी सर्व जण  भाऊ समशेर भोसले शिंग आपले प्रमुख मानतात.  या सर्वांनी एकत्र येऊन एक स्वराज्य संस्था स्थापन केली.

समरशिंग पारधी यांनी आपल्या ज्वलंत भाषणाने सर्वांना संबोधित केले आणि सर्वांना इंग्रजांविरूद्ध स्वतंत्र राज्य निर्माण करण्याच्या लढाईत सामील होण्याचे आवाहन केले. ( "मारा वाघोडाहो, आपळंं कालतक हिंदू राजो शाहूमहाराज, प्रधान पेशवानी सेवा करुकथा, गायकवाड आपंळोच यो राजो मणिकभी आपंळो छं. पंळ. हामक्या गोरावय  आपळू खारु लुटीलीदू . हिनाकरता आज आपळंं हां गोळा ह्युयाला छं मारा वाढली हो, आपळंं जिवत रंगत पिनारा , लाडींन रगत पिलाईन गोरावनं वाढो, जिनमं जिव छं ततपर लढो, जेतरा आदमी गोळाहुशे तेतरा गोळा करो , देवीना कृपाथी आपळंंच लढाई जिंकनारा छं . आपळंं स्वतानू राज्य मळसे . आपळंं राज्यम देखमं स्वताह सुखी हुशो जय सोमनाथ जा), " माझे पारधी बांधवो, आपण आजपर्यंत हिंदवी राजा शाहू महाराज,  त्याचे प्रधान पेशवानी केलेल्या गोष्टी, गायकवाड आपलेच राजा माणिक हे आपलेच आहे .पण आता गोऱ्या इंग्रजांनी आपले सर्व लूटले आहे . त्यांच्याकरता आज आपण जमा झालेलो पारधी बांधवो, आपलं रक्त सांडणारे , लढाईमध्ये गोऱ्या इंग्रजांना कापा, ज्याच्यामध्ये  जीव  असल्यापर्यत लढतराहा, जेवढे पारधी जमा होईल तेवढे पारधी युवा जमा करा .मी जात आहे, मी तुझ्याकडे जात आहे, देवी कृपेठी, आपणच लढाई जिंकणार आहोत.आ आपल्या लढ मी माझ्या स्वत: च्या राज्यात आहे. आपण स्वत: लताचे स्वातंत्र्य राज्यात निर्माण करू. आपल्या मी  राज्यात तुला पाहून मला आनंद झाला! "

   जय सोमनाथ!"

जानेवारीच्या पहिल्या आठवड्यात द्वारका कपूर हलमा किआ नंतर समरशिंगसह गायकवाडच्या छावणीत गेले आणि ते स्थानिक वघेर आणि मानेक वाघेर होते, त्यांच्याकडे सोमरसिंग भोसले यांच्याकडे सुमारे 3500,  सैन्य  होते पण आता त्यांच्याकडे काही बंदुका आणि बुरुज होते आणि तेथून त्यांना उत्तेजन मिळाल्यावर होते. त्यांना जेव्हा बातमी  कळले तेव्हा गायकवाड आणि इंग्रज  अधिकाऱ्याला वाटले की त्याला समरशिंग व उर्वरीत बुंदखोर पारधी फासेपारधी यांना ठार मारण्याचे आदेश दिले आणि ते दोन सैनिक द्वारकाच्या ओखबेटसमोर उभे राहतील.  ब्रिटीशांनी सोमरसिंगच्या सैन्यावर जबरदस्तीने दबाव आणण्यास सुरवात केली, ज्यात ज्येष्ठ पुत्र समीरशिंग भोसले यांची पहिली पत्नी ठार झाली.  समीरशिंग भोसले भाला चालविण्यात पारंगत होते, तो इंग्रजी सैन्याशी अत्यंत अभिमानाने लढत होता.  त्या युद्धामध्ये त्याची पत्नी, दोन भाऊ, चार मुले शहीद होतील पण तरीही त्याने सातत्याने लढाई सुरू ठेवली आणि ओखाबेत हथियालिया नंतर ते मानेक राजा वाघेरांच्या आश्रयामध्ये राहिले.  नंतर, फिरसेने सैन्य जमा करून इंग्रजांशी लढाई सुरू ठेवली.  समुद्रामध्ये बुडताना अचानक ब्रिटीश सैनिकांवर हल्ला करत ते ब्रिटीश सैन्याशी झगडत राहिले आणि कधीकधी ते ओखा बेटच्या झाडावर चढले आणि त्यांना समुद्रात लटकवून त्यांच्यावर हल्ला केला.  त्याला पाण्यात बुडविण्यासाठी तो कधीकधी झाडावरुन येणाऱ्या इंग्रजावर सैन्यावर बाण, दगड, भाले, बरछे किंवा तलवारींनी झाडाला टेकून मारायचा.

शेवटी काही बातमींच्या मदतीने थोर क्रांतिकारक समरशिंग भोसले यांना अखेर ताब्यात घेण्यात आले.  नंतर त्याला 1 एप्रिल 1858 रोजी त्याचे सरदार गंगू बापू मकवाना आणि वाघेरा मानेक आणि सात क्रांतिकारकांसह फाशी देण्यात आली.

संस्कृती आणि इतिहास[संपादन]

ब्रिटिशांनी १८७१ साली एक कायदा करून भटक्यांच्या काही जातींना जन्मजात गुन्हेगार ठरवले. मुंबई इलाख्यात ५२ सेटलमेंट्‌स होती. सेटलमेंट म्हणजे गुन्हेगार मानलेल्या जमातींच्या वसाहती. ही सेटलमेंट्‌स खुली असली तरी तो एक प्रकारचा तुरुंग होता. त्या तुरुंगाचे नियम जाचक होते. या जेलमध्ये जन्मलेल्या बाळालाही ते नियम बंधनकारक असत. सेटलमेंट्‌समध्ये रोज सकाळी व संध्याकाळी हजेरी असायची. पुन्हा रात्री-बेरात्री पोलीस झोपडीत येऊन पांघरूण ओढून माणसे बघून जात. झोपलेल्यांना पोलीस कधीही उठवत. रोज सकाळी मोजदाद करून बाहेर कामावर सोडले जाई. इतर गावी जायचे असल्यास व्यवस्थापनाची परवानगी घेणे अनिवार्य होते. ज्या गावात जायचे तिथल्या पाटलाला व्यवस्थापकाने दिलेला पास द्यावा लागायचा. परतताना पाटलाकडून पास घेऊन येणे बंधनकारक होते.[१]

देश स्वतंत्र झाल्यानंतरही या सेटलमेंट तशाच होत्या. स्वातंत्र्यानंतरसुद्धा गुन्हेगार जमाती कायद्यानुसार हे लोक पोलिसांकडे हजेरीला जात होते. ‘गुन्हेगार’ ही ओळख तशीच होती. भीमराव जाधवांसारखे कार्यकर्ते त्या काळापासून प्रयत्नशील होते. त्यांनी तत्कालीन मुख्यमंत्री बाळासाहेब खेरांकडे निवेदनेही दिली होती. १९४५ साली पुण्यात कॉंग्रेसचे अधिवेशन झाले. गुन्हेगार जमातींना अनुसूचित जमातींमध्ये समाविष्ट करण्याचा ठराव झाला; पण कॉंग्रेस मंत्रिमंडळ याबाबत काहीच हालचाल करत नव्हते. १९४८ साली बाळासाहेब खेरांनी मुंबईत भीमराव जाधवांची पंडित नेहरूंशी भेट घडवून आणली. कर्मवीर भाऊराव पाटील, बोधक नगरकर व स्वतः भीमराव जाधव नेहरूंना भेटले. भेटीनंतर नेहरू स्वतः सोलापूरला आले.

सेटलमेंटसमोरच्या मैदानात मोठी सभा झाली, आणि तारेच्या कुंपणातून गुन्हेगार जमाती मुक्त झाल्याचे पंडितजींनी जाहीर केले. या जमातींना ‘विमुक्त’ हे विशेषण तेव्हापासूनच लावले जाते. म्हणून ३१ ऑगस्ट १९५२ हा दिवस पूर्वाश्रमीच्या गुन्हेगार मानलेल्या जमातींसाठी खरा स्वातंत्र्यदिन मानला जातो. ब्रिटिशांनी केलेला कायदा बाद झाला खरा, पण त्याऐवजी ‘हॅबिच्युअल ऑफेंडर्स अ‍ॅक्ट’ (सराईत गुन्हेगार कायदा) लागू झाला. पूर्वीचा कायदा संपूर्ण ‘जमातींना’ गुन्हेगार ठरवणारा होता. नंतरचा केवळ ‘व्यक्तींना’ लागू झाला. पण या व्यक्तीही कमी-अधिक फरकाने विशिष्ट जमातीच्याच होत्या. शिवाय पूर्वी ब्रिटिशांनी त्यांच्या कायद्यात या जमातींना काही सवलती दिल्या होत्या, त्या भारत सरकारने जुन्या कायद्यासोबत रद्दबातल ठरवल्या. उदा. सोलापूरच्या कापड गिरणीत या जमातींना रोजगारासाठी सवलत होती ती गेली. भारत सरकारने या जमातींच्या पुनर्वसनासाठी भरीव काहीही केले नाही. त्यामुळे आगीतून फुफाट्यात पडल्यासारखे झाले. त्यांच्या उपेक्षित जीवनाची गुंतागुंत स्वातंत्र्यानंतर अधिकच वाढली. कारण अपेक्षाही उंचावल्या होत्या. पूर्वी परकीयांनी कुंपण घातले होते. आता स्वकीयांचे कुंपण शेत खाऊ लागले.

पारध्यांमधले गट[संपादन]

पारधी समाजातील गावपारधी या पोट जातीमधे अजून उपप्रकार पडतात. त्यामध्ये कोरब, खोडियार, चावंड, डाभी, पिपळाज, विसोत, हरखत असे उपप्रकार आहेत. गावपारधी यांच्यातील

जाळे लावताना

देवाचा कार्यक्रम ३ ते ६ दिवस चालतो. देवाच्या कायक्रमाला उभारलेल्या मंडपाला पाल असे म्हनतात, तर कार्यक्रमाला 'जोहरण' असे म्हंटले जातेे. प्रत्येक पोटजातीचे वेगवेगळे देवघर असते, त्यात चांदीची,अथवा इतर धातूंची देवदेवतांची प्रतिमा असलेली धातूंचे पत्रे ठेवलेले असतात, असे पत्रे देवघरात बांधून ठेवलेले असतात त्याला पारधी भाषेत तरांगड म्हणतात. पूजेच्या वेळी अथवा नवरात्रीत पूजा वेळी ते पत्रे उतरवून भक्तिभावाने पूजा केली जाते. प्रत्येक पोटजातीच्या देवघराप्रमाणेच त्यांच्या कुलदेवीनुसार एक किंवा दोन भगत असतात. डोक्यावर पांढऱ्या रंगाचे फेटा बांधलेले भगत आपल्याला बहुतांशी पारधी समाजात पाहायला मिळतात. हे भगत देवपूजक असून जादूटोणा, भूतबाधा उतरविण्याची प्रसिद्धी करणाऱ्या इतर भगतांप्रमाणे कुठलीही भोंदूगिरी करीत नाहीत.

पारधी आडनावे[संपादन]

  • चव्हाण :- चामळ्या, पिंजाऱ्या, काठोक्या, मधल्या, बहात्तर महाल्या, कटक्या, लेंढावाला, लहान बाळ (?), वाघलावाला, दुल्लावाला, बताफा दखन्या, कावळ्या
  • दाभाडे :- दाभाडे, शेल्या, उखाया, ठेंगावाला, उमतावाला
  • डाबेराव:-कुवारे
  • पवार :- कुमाऱ्या, नवापुऱ्या, नेमाळ्या, भरगळ्या, कलतीखाया, दुधया, शेल्या
  • माळे, शिसव, शिसोदे :- मालपुऱ्या
  • शिंदे :- मालपुऱ्या
  • साळुंके:-वडाऱ्या, मावया, नवापुऱ्या, पालपुऱ्या, सातचारण्या, कटक्या, वांदरहिय्या, गोधाया
  • सूर्यवंशी :- उखाया
  • सोनवणे :- भाल्या, सातचारण्या
    • पोट प्रकार :- १ अंब्रुसकर २ महाले ३ बोरसे ४ मावया (मावळा) ५ कुमाऱ्या, ६ शेल्या, ७ नवापुऱ्या, ८ नेमाळ्या, ९ भरगळ्या, १० कलतीखाया, ११ दुधया

पारधी समाजाची देवस्थाने[संपादन]

१ ईखई माता :- सिराजगड

२ सप्तशृंगी माता :- वणीगड (नाशिकजवळ)

३ पावापती :- पावागड (गुजराथ)

४ मेलडी :- मईलागड

५ चोकटी :- हिमालय पर्वत

६ खोडीयार मॉं :- माटेल (गुजरात)

७ माहेला :- बिकानेर

८ मवाय साहेब :- अहमदाबाद

९ माऊली :- दहेगाव

१० खखत :- देवमोगरा

प्रथा आणि परंपरा[संपादन]

पारधी लोक पश्चिम दिशेकडे पाय करून झोपणे टाळतात. परपुरुषाने पारधी महिलेला स्पर्श केल्यास ‘बाट झाला’ असे मानून स्त्रीला समाजाबाहेर काढणे अथवा वाळीत टाकण्याची शिक्षा पूर्वी दिली जात होती. पारधी स्त्रिचा प्रवासात परपुरुषाला साधा स्पर्श झाला तरी तिला जात पंचायत दोषी ठरवत होती.

घाणवट (गहाणवट) ही फासे पारधी समाजातील पद्धत अशी आहे, की कर्ज वगैरे घेतले असेल, तर जातीतच.बायको गहाण ठेवायची. कर्ज फेडले, की तिला घरी परत न्यायचे.असे समाजाविषयी जाणीवपूर्वक गैरसमज पसरवणारे चित्रपट सुद्धा आलेले आहेत. [२]

गुन्हेगारी आणि सामाजिक परिवर्तन[संपादन]

हाल्या करणे किंवा जत्रा करणे[संपादन]

हाल्या करणे किंवा जत्रा करणे म्हणजे मोठे रेडकू किंवा बकरे मारणे. पारधी समाजात देवीचा नवस फेडायची ही एक रीत आहे. पारधी वस्तीजवळच्या टेकडीवर हाल्या करायला सगे-सोयरे जमतात. मारलेल्या प्राण्याचे मांस संपेपर्यंत दोन-चार दिवस कुणीच टेकडीखाली उतरत नाही. एकत्र येण्याचे-गाठीभेटीचे, सोयरीक जुळवण्याचे हे एक माध्यम. पण पोलिस यंत्रणा हाल्या करण्याच्या प्रथेला पारध्यांची गुन्ह्यांची नियोजन करण्याची रीत मानते. मोठ्या दरोड्याचे यश पारधी हाल्या करून साजरे करतात असे पोलिसांना वाटते. तसे ट्रेनिंगच त्यांना दिले जाते. ब्रिटिशांनी तयार केलेला अभ्यासक्रमच पोलिसांना आजही शिकवला जातो. त्यामुळे पोलिसही त्याच नजरेने यांच्याकडे पाहतात. अशा हाल्याच्या कार्यक्रमांवर ते लक्ष ठेवून असतात.[३]

पारधी समाजाची वसतीस्थाने[संपादन]

पारधी लोक ज्या जागेत रहातात त्या जागेस पाल असे म्हणतात [ चित्र हवे ].

महाराष्ट्रातील वस्त्यांची यादी आणि लोकसंख्या[संपादन]

  • (तालुका : नांदगाव खंडेश्वर) [४]अमरावती जिला मध्ये एकूण 48 बेेेडे डी (उस्मानाबाद जिल्हा)[५]
  • फणसवाडी (खारघर) [६]
  • मजरा (रै.) गावठाण, टोला तालुका, वरोरा ७० उंबरठे असलेल्या या गावाची लोकसंख्या २३८(सन २००८) आहे. यातील ६८ कुटुंबे दारिद्ऱ्यरेषेखाली आहेत. गावात पुरुषांपेक्षा महिलांचे प्रमाण किंचित जास्त म्हणजे १२३ टक्के आहे.[७]
  • मंगरूळ चव्हाळा,ता. नांदगाव खंडेश्वर (अमरावती जिल्हा) [८]

यातील काही पारधी समाज खानदेशात जळगाव, अमळनेर, चोपडा, पारोळा, धुळे, इत्यादी भागात वस्तीत राहतात

साहित्य आणि चित्रपट[संपादन]

  • उपरा (कादंबरी) (लक्ष्मण माने)
  • ३१ ऑगस्ट १९५२ : भटक्या विमुक्तांचा हुंकार (पुस्तक, लेखक - प्रशांत पवार, साकेत प्रकाशन) [९]
  • दैना (लेख, भास्कर भोसले) [१०]
  • पारधी (लेख, गिरीश प्रभुणे) [११]
  • पारधी समाज-लोकजीवन आणि लोकसंस्कृती (पुस्तक, लेखक - बाळासाहेब बाबुराव बळे)
  • वकिल्या पारधी (लक्ष्मण गायकवाड)
  • विंचवाचं तेल : पारधी समाजातील मी, माझी ही ज्वलंत जिंदगानी (सुनीता भोसले; शब्दांकन प्रशांत रूपवते)

संदर्भ[संपादन]

  1. ^ नाल मारलेले, नाळ सुटलेले लोक युनिक फीचर्ससंकेतस्थळाचे पान ९ ऑगस्ट २०११ रोजी रात्रौ ९ वाजता जसे दिसले
  2. ^ महाराष्ट्र टाइम्समधले पारध्यांवर बेतलेल्या 'घाणवट' चित्रपटाचे परीक्षण...' २५ जून २०११ संकेतस्थळ दिनांक ९ ऑगस्ट रात्रौ ९.३० वाजता जसे दिसले
  3. ^ नाल मारलेले, नाळ सुटलेले लोक युनिक फीचर्ससंकेतस्थळाचे पान ९ ऑगस्ट २०११ रोजी रात्रौ ९ वाजता जसे दिसले
  4. ^ http://newsportal.deshonnati.com/php/detailednews.php?id=AmarawatiEdition-7-1-23-10-2009-9f1f0&ndate=2009-10-23&editionname=amarawati
  5. ^ http://www.loksatta.com/daily/20090222/nag18.htm
  6. ^ http://72.78.249.107/esakal/20110713/4721381193606492784.htm
  7. ^ http://www.esakal.com/esakal/20110109/5648199422667391530.htm
  8. ^ http://maharashtratimes.indiatimes.com/articleshow/msid-5603525,prtpage-1.cms
  9. ^ http://www.loksatta.com/lokrang-news/marathi-book-review-17-1121910/
  10. ^ http://www.loksatta.com/vruthanta-news/daina-novel-21-edition-published-356247/
  11. ^ http://www.loksatta.com/balmaifalya-news/read-perfect-1051141/