लसूण

विकिपीडिया, मुक्‍त ज्ञानकोशातून
Jump to navigation Jump to search
आख्खा लसूण व सोललेल्या लसणाच्या पाकळ्या

लसूण हे कांद्याच्या परिवारातील एक कंदमूळ आहे. कांद्याप्रमाणे कच्च्या लसणाला उग्र वास व चव असते परंतु तो शिजवला असता त्याची चव बदलून गोडसर होते. लसूण हा शब्द मराठीत पुंल्लिंगी आहे, पण लसणाच्या पाकळीला लसणी (स्त्रीलिंगी) म्हणतात.

प्राचीन काळापासून लसणाचा उपयोग स्वयंपाकात व औषधोपचारासाठी केला गेला आहे. लसणाचे असंख्य गुणकारी गुणधर्म शास्त्रीय संशोधनाद्वारे सिद्ध झाले आहेत.

एकूण लसूण उत्पादनात जगामध्ये चीनचा पहिला तर भारताचा दुसरा क्रमांक लागतो.

(हिंदी -. लसन, लहसुन; गुजराथी - लसण; कानडी - बेळुवळ्ळी; संस्कृत - लशुनम्, उग्रगंधा, सोनह, रसोन; इंग्रजी - गार्लिक; लॅटिन - ॲलियम सटायव्हम-कुल-लिलिएसी). ही ओषधीय वनस्पती कांदा व खोरट यांच्या ॲलियम या प्रजातीतील व लिलिएसी कुलातील (पलांडू कुलातील) असून ती मूळची मध्य आशियातील असावी असे मानतात. इ.स.पू. ५००० ते ३४०० या काळात इजिप्शियन लोक कांदा व लसूण पिकवीत असत, असा पुरावा मिळतो. यूरोप, रूमानिया व इजिप्त येथे तिचे देशीयभवन (निसर्गाशी पूर्णपणे जमवून घेऊन सुस्थिर होणे) झाले आहे.

भारतादि अनेक पौर्वात्य देशांत लसूण मोठ्या प्रमाणात लागवडीत आहे. तो मूळची भारतीय नसल्याने वैदिक वाङ्मयात लसणाचा उल्लेख नाही, तथापि महाभारतात (आरण्यक पर्वात) कांदा व लसूण यांचा उल्लेख आलेला आहे. तसेच कौटिलीय अर्थशास्त्र, वात्सायनाचे कामसूत्र, चरकसंहिता, सुश्रुतसंहिता, भावनीतक, मनुस्मृती इत्यादि अनेक जुन्या संस्कृत ग्रंथांत निरनिराळ्या संदर्भांत लसणाचे उल्लेख आढळतात. लसणाच्या निश्चित मूलस्थानाबद्दल मतभेद आहेत, मात्र अनेक धर्मग्रंथांत लसूण अपवित्र, निषिद्ध व त्याज्य मानलेला आढळतो. तसेच त्याच्या औषधी गुणधर्मांची माहितीही भरपूर मिळते. काश्यपसंहितेइतकी माहिती इतरत्र आढळत नाही.

लसूण खातां मधूमेह, चरबी जाई दूर |

हृदयरोग, मुत्रविकाराची नसते टूरटूर ||

                          -राधेश बादले पाटील, पंढरपूर

      ⛳   साप्ताहिक राष्ट्रसंत ⛳

1) इन्सुलिन व कोलेस्ट्राॅल नियंत्रित ठेवण्यासाठी लसूण तेल अथवा लसूण सेवन दररोज आवश्यक आहे. ( चातुर्मास वगळता )

2) इन्सुलिन आणि कोलेस्ट्राॅल नियंत्रित राहिल्यास उभ्या आयुष्यात हृदयविकार, मधूमेह, मुत्रविकार , इ. उद्भवत नाहीत.

3) कानदुखीसाठी लसुण सोलून कुडी कापसात गुंडाळून कानात ठेवल्यास कान दुखत नाहीत.  भ्रमणध्वनीमुळे सध्या कर्णविकाराने भयंकर रूप धारण केले आहे, त्यावर हा रामबाण उपाय आहेच.

4) अॅन्टीऑक्सिडंट म्हणून लसूण सेवन आवश्यक आहे.

5) लसूण सेवन केल्यास हृदयविकार कधीही त्रास देत नाहीत.

6) लसूण हा उत्तम वेदनाशामक आहे. डोकेदुखीवर लसूण चोळल्यास पळून जाते. माथेशुळ पासंगालाही पुरत नाही.

7 ) भित्र्यांना धीट, धीटास रागीट, रागीटास जमदग्नी करण्याचे काम लसूण करतो.

8) लसूण हा सर्दी, पडसे, खोकला, दमा, इ  .  समस्यांवरील उपायांची देवता आहे.

9 )  लसूण हा अनेक फंगल इन्फेक्शन पासून संरक्षित करतो.

10 ) मुळव्याधीचा त्रास होत असल्यास लसूण खाऊ नये.

11 )  नेत्रज्योती तेजपुंज करण्यासाठी पुर्वी वैद्य लसणाचा वापर करित होते. माथेशुळावर सुद्धा लसणाचा रस सुती कपड्यात वस्त्रगाळ करून घालत.

        घरात लसूण तेल संग्रही असणे, भोजनात असणे आवश्यक आहे. लसूण जबलपूरी, /भामट्या वैज्ञानिकांनी शोधलेला नसावा. तो निरूपयोगी आहे. लसूण हा देशी, लालसर रंगाचा, उग्र वास असणारा असावा. लसूण तेल अथवा बिब्ब्याचे बिब्बलक/शेवते/भल्लातक हे हृदयाचे ब्लाॅकेज/अडथळे त्वरित दूर करते. अॅलोपॅथीपेक्षा जलद व स्वस्थ, स्वस्त हा उपाय आहे. तज्ञांकडून अथवा माहितगाराकडून हा उपाय करण्यास हरकत नाही.

संदर्भ :- आयुर्पाठ, लेखक :- राधेश बादले पाटील, पंढरपूर

⛳ साप्ताहिक राष्ट्रसंत ⛳

https://www.facebook.com/100002485632074/posts/3067152926710865/?d=n

आख्यायिका[संपादन]

लसूण : पृथ्वीवर पडलेला अमृताचा थेंब !!!

समुद्रमंथन केल्यावर देव आणि दानव यांच्यात त्याच्या प्राप्तीसाठी भांडण झाले .... अमृताचा कलश हिसकावून घेताना त्यातला एक थेंब पृथ्वीवर पडला....

तो थेंब पृथ्वीच्या कुशीत रुजला आणि आंबट रस वगळता निसर्गातले पाच रस घेऊन लसुणाचा कोंब बाहेर आला .....

गंमतीशीर आहे पण घरातल्या मोठ्या माणसांनी सांगितलेली ही गोष्ट अनेकांना आजही जशीच्या तशी आठवते ....

लसूण खरोखरच अमृत असावा असे म्हणावे लागते.

गोड , खारट , तुरट , कडू आणि तिखट या पाच चवींनी युक्त लसणाचे वैशिष्ट्य हे आहे की खारट रस नैसर्गिकरीत्या असणारा हा एकमेव कंद आहे ...

संस्कृत मध्ये याला रसोन म्हणतात. रस + ऊन म्हणजे एक रस उणे असणारा.

लसणाचे उपयोग :

१. कफाशी संबंधित आजार झाल्यास लहान मुलांची गळ्यात लसणीच्या कांड्याची माळ गळ्यात घालतात .

२. लसणाची पेस्ट करून त्याचा लेप आमवातासारख्या सूज असणाऱ्या व्याधीत करतात .

३. बरगडीत वेदना होत असतील लसणाचा रस चोळावा.

४. गजकर्णासारखा खाज असलेला त्वचारोग लसणाचा रस नियमित चोळला असता बरा होतो .

५. किडा चावल्याने वेदना आणि खाज येत असेल तर लसणाचा रस चोळावा .

६. कानात वेदना होत असेल तर कानात लसूण रस घालून आटवलेले गोडेतेल सोडावे. हेच तेलं छातीवर चोळले तर कफ असूनही कोरडा वाटणारा खोकला बरा होतो .

७. भूक न लागणे, तोंडाला चव नसणे, अजीर्ण, पोटात वेदना, जंत, अशा आजारात लसणाचे नित्य सेवन करावे .

८. भात खाल्ल्याने पोट फुगत असेल तर लसूण घालून शिजवलेला भात खायला द्यावा .

९. हृदयाची अतिउत्तेजना कमी करून हृदयाला आलेली सूज लसूण कमी करतो .

१०. लसूण घालून उकळलेले दूध दिल्यास जुनाट खोकला , दमा, क्षयरोग यांचा नाश होतो .

११. लसूण मनाची मरगळ घालवतो .

१२. हाड मोडले असता लसूण घालून उकळलेले दूध दिले असता हाड लवकर सांधले जाते .

१३ . लसणामध्ये नैसर्गिकरीत्या गंधक असते . कच्चा लसूण खाल्ला तर त्यातल्या गंधकाचे उत्सर्जन त्वचेतून घामावाटे होते . कुजणाऱ्या/ सडणाऱ्या कुष्ठरोगात याचा विशेष फायदा होतो .

१४. तापावर औषध म्हणून लसूण वापरता येतो . जुनाट तापावर , किंवा थंडी वाजून येणाऱ्या तापावर लसूण चांगला आराम देतो.

काळजी :[संपादन]

लसूण तीक्ष्ण , उष्ण असल्याने पित्त प्रकृतीच्या व्यक्ती,गर्भिणी यांना तो वर्ज्य आहे.

जास्त लसूण खाल्ल्याने त्रास झाला तर माठातील थंडगार पाण्यात धने पावडर भिजवून ते पाणी गाळून थोड्या थोड्या वेळाच्या अंतराने पाजल्यास बरे वाटते.

लसूण पीक[संपादन]

लागवड =[संपादन]

खते =[संपादन]

काढणी आणि साठवणूक =[संपादन]