व्हित्तोरियो इमॅनुएल ऑर्लांदो
| लिंग | पुरूष  |
|---|---|
| नागरिकत्व | इटली, इटलीचे राजतंत्र (१८६१-१९४६), दोन सिसिलींचे राजतंत्र |
| स्थानिक भाषेतील नाव | Vittorio Emanuele Orlando |
| जन्म-नाव | Vittorio Emanuele Orlando |
| दिलेले नाव | Vittorio, Emanuele |
| आडनाव | Orlando |
| जन्म तारीख | १९ मे 1860 |
| जन्मस्थान | पालेर्मो |
| मृत्यू तारीख | १ डिसेंबर 1952 |
| मृत्यूस्थान | रोम |
| चिरविश्रांतीस्थान | Santa Maria degli Angeli e dei Martiri |
| मातृभाषा | इटालियन भाषा |
| बोलण्याची वा लेखनाची भाषा | इटालियन भाषा, जर्मन भाषा |
| लेखनाची भाषा | इटालियन भाषा, फ्रेंच भाषा |
| कार्यक्षेत्र | राजकारण, public law |
| नियोक्ता | University of Palermo, Sapienza Università di Roma, University of Modena and Reggio Emilia, University of Palermo |
| शिक्षण घेतलेली संस्था | University of Palermo |
| कर्मस्थळ | रोम, पालेर्मो |
| राजकीय पक्षाचा सभासद | Historical Left, Italian Liberal Party |
| सदस्यता | National Council of the Kingdom of Italy, The Big Four, Accademia Nazionale dei Lincei |
| पुरस्कार | Knight of the Order of the Most Holy Annunciation, Grand cross of the Civil Order of Alfonso XII, Knight Grand Cross of the Order of Saints Maurice and Lazarus, Knight grand cross of the order of the crown of Italy |
 | या लेखातील मजकूर मराठी विकिपीडियाच्या विश्वकोशीय लेखनशैलीस अनुसरून नाही. आपण हा लेख तपासून याच्या पुनर्लेखनास मदत करू शकता.
नवीन सदस्यांना मार्गदर्शन हा साचा अशुद्धलेखन, अविश्वकोशीय मजकूर अथवा मजकुरात अविश्वकोशीय लेखनशैली व विना-संदर्भ लेखन आढळल्यास वापरला जातो. |
व्हित्तोरियो इमॅनुएल ऑर्लांदो (१९ मे १८६०—१ डिसेंबर १९५२) इटालियन मुत्सद्दी व विधिज्ञ. पालेर्मो येथील एका मध्यमवर्गीय कुटुंबात त्याचा जन्म झाला. कायद्याचे शिक्षण घेतल्यावर तो १८९७ मध्ये सिसिलीतील संसदेवर निवडून आला. पुढे तो १९०३ ते १९०५ च्या दरम्यान जोलीत्तीच्या मंत्रिमंडळात शिक्षणमंत्री होता. त्यानंतर सालांद्रा व बोसेलीच्याही मंत्रिमंडळांत तो अनुक्रमे विधिमंत्री व अंतर्गत खात्याचा मंत्री होता.
बोसेलीच्या मंत्रिमंडळाच्या राजीनाम्यानंतर १९१७ ते १९१९ च्या दरम्यान तो पंतप्रधान झाला. ११ नोव्हेंबर १९१८ च्या शांतता तहानंतर पॅरिसला भरणाऱ्या शांतता परिषदेत त्याने इटलीच्या प्रतिनिधिमंडळाचे नेतृत्व केले. तथापि इटलीच्या सर्व मागण्या ह्या परिषदेत धुडकावण्यात आल्यामुळे तो स्वदेशी परतला आणि त्याला आपल्या मंत्रिमंडळाचा राजीनामा देणे भाग पडले. पुढे काही दिवस त्याने संसदेच्या अध्यक्षाचे काम केले व मुसोलिनीस पाठिंबा दिला, पण पुढे मात्तेऑत्तीच्या खुनाच्या (१९२४) निषेधार्थ त्याने संसद त्याग केला. त्यानंतरचे उर्वरित आयुष्य त्याने लेखन-वाचनात व्यतीत करण्याचे ठरविले. दुसऱ्या महायुद्धानंतर त्याने पुन्हा राजकीय जीवनात पदार्पण केले व नॅशनल डेमॉक्रॅटिक युनियनचा पुढारी, संविधान समितीचा अध्यक्ष व सीनेटचा सभासद इ. पदांवर काम केले. मे १९४८ च्या प्रजासत्ताक इटलीच्या अध्यक्षीय निवडणुकीत त्याचा पराभव झाला. तो वयाच्या ब्याण्णवव्या वर्षी रोममध्ये मरण पावला.